Ψυχοπαθεις

Αλλος ενας ενοπλος μισοτρελλος φρουρος της τάξης σκορπισε θανατο στα καλα καθουμενα..
Ποσοι ακομα τετοιοι κυκλοφορούν ανάμεσα μας κουβαλώντας κουμπούρια και το μπιλιετάκι του βουλευτή που τους διορισε στην κωλοτσεπη..εκει που εχουν γραμμενη την κοινωνία οι πολιτικοί!!!
Δεν θα παραξενευτώ αν μάθω πως ειναι κι αυτος κουμπάρος του γνωστού πολιτικού νάνου

Χαιρετισματα στο νάνο

..στελνει ο Παλαιοκώστας απο το ελικοπτερο.
Να ντυθουμε κι εμεις αδελφοί Παλαιοκώστα και να κανουμε επισκεψη στο γραφειο του στα Χανιά τωρα που εχει και μονιμα περιπολικο απ'εξω λες και περισσευουν οι αστυνομικοι στα τμηματα για να φυλανε την πόρτα του νανου

Ο νανος

Ντροπη σε μας τους Χανιώτες που ανεχόμαστε λαμογια του πολιτικου μεγεθους του Μαρκογιαννακη να διαφεντευουν το νομό!!!
Γρηγορα ξεχασαμε τα κλαψουρισματα του σε πανελληνια προβολή οταν πιαστηκε ψευδομενος δημοσιως πραγμα που προκαλεσε την εκπαραθυρωση του.
Τωρα ο πολιτικος νανος στελνει τους πραιτωριανους να κτυπησουν γεροντες και παιδια
Κι αυτους τους αληταραδες που ψεκαζουν καρκινο και πληρωνονται για να δερνουν πρεπει να τους λυπηθω γιατι ειναι χαμηλομισθοι;

Αυγοκεφαλοι

Σημερα πήγαμε με τα παιδια στο Αστυνομικό μεγαρο να ανανεώσουμε τα διαβατήρια τους....
Στο δρομο συναντησαμε μια τσουρμα μαθητάκια του Γυμνασίου ομορφα πολυχρωμα με ενα πανω να κατηφοριζουν προς την Αγορά.
Στο Μεγαρο τα περιμεναν ντυμενοι τα ασπρα τους κεφαλια με τις χακι τσαντες γεματες δηλητηρια με τις ασπιδες χαρακωμενες απο παρελθουσες πέτρες με περικνημιδες και επωμιδες με τα κοντοσπαθα ...συγγνωμη κλομπ στη μεση πανοπλοι σαν τους 300 λες του Λεωνιδα στο παραλογο φιλμ....
"Ειναι φοβιστικοί" ειπε ο Γιάννης ...9 χρονων βλεποντας τους κατάφρακτους που περιμεναν τα μαθητάκια
Μικρε Γκρεγκορυ τι ηταν για σενα φοβιστικό οταν ήσουνα εννιά;

Καψτε τα όλα πιτσιρικαδες ...κι εμας μαζί

Η δική μας η γενιά ήτανε πάντα πρώτη στα σχολειά. Περάσαμε μέρες αυστηρής και εντατικής ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Περάσαμε δύσκολες εξετάσεις. Διαβήκαμε πόρτες καλών πανεπιστημίων και πήραμε διπλώματα και μεταπτυχιακά. Η δική μας η γενιά διάβασε επιστήμες, ιστορία, φιλοσοφία. Διάβασε Πλάτωνα Σωκράτη Φρόυντ Νίτσε και Καβάφη. Πιστέψαμε πως η λύση είναι μία! Επιστροφή στην επιστήμη της Λογικής και την επιστήμη της αισθητικής! όπως αρχικά τα όρισαν οι αρχαίοι Έλληνες και όπως τόσο υπέροχα τα έχουν μεταλαμπαδεύσει στην Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό ή και κάποιοι μετρημένοι στα δάκτυλα φωτεινοί άνθρωποι στις μέρες μας. Τη δική μας τη γενιά τη ΓΑΜHΣΑΝΕ τα Διαπλεκόμενα, οι Τράπεζες και οι Κυβερνήσεις της δεξιάς και της παραδεξιάς - καπιταλιστικές και σοσιαλιστικές. Τη δική μας τη γενιά ΤΗ ΓΑΜAΝΕ διεφθαρμένοι βλάχοι τριάντα χρόνια τώρα. Ελπίζω η νέα γενιά να κρατήσει για πάντα ΚΛΕΙΣΤΑ τα σχολειά ώστε να μην πάθει αυτό που πάθαμε και μείς, που δουλεύουμε μέρα νύχτα για τρείς και εξήντα - που γεράσαμε και προκοπή δεν είδαμε - που δεν ξέρουμε αν θα πάρουμε ποτέ τη σύνταξη που μας κλέψανε κάποιοι που δεν μορφώθηκαν ποτέ και αν θα μας έφτανε η σύνταξη αυτή να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια. ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ - μην ακούς κανένα. Ολα είναι ψέμματα. Και το μεγαλύτερο ψέμμα Η ΠΑΙΔΕΙΑ. We don't need no education τραγούδησαν oi Pink Floyd. Τους καταλαβαίνω....

Μεταναστες

Περιτρέχοντας μια γη που σε κάθε σπιθαμή της κατέχεται από εμπορεύματα, βουλιάζοντας με τα σαπιοκάραβα, δαρμένοι στα αστυνομικά τμήματα, στοιβαγμένοι στα πρόχειρα στρατόπεδα, με την αξιοπρέπειά τους θύμα της φιλανθρωπίας, πολύγλωσσοι κι αναμεμιγμένοι, οι μετανάστες κουβαλάνε τα κόκαλα των γονιών τους και τα παιδιά τους και λένε πως η «σύγκρουση των πολιτισμών» είναι η πιο χυδαία επινόηση.
Η πεινα τους στη Τζανακάκη γροθια στην κοιλια εμας των χορτασμενων

εμεις κοιμηθηκαμε νωρις

Δεν θα ξεχάσουμε, λοιπόν, τον 15χρονο Ματιέα που κρεμάστηκε στο κελί του στο λεγόμενο ψυχιατρείο των φυλακών. Το έγκλημά του τρία γραμμάρια χασίς!

**Δεν θα ξεχάσουμε τον Φώτη Τσολακάκη. Καρκινοπαθής, στο τελευταίο στάδιο, μας παρακαλούσε να κάνουμε κάτι για να πεθάνει σπίτι του, δίπλα στη μάνα και στη σύντροφό του. Δεν τα καταφέραμε. Ο Φώτης, πέθανε, δυστυχώς, μέσα στη φυλακή. Αδίστακτα, του στέρησαν την τελευταία χάρη... κάτι σαν εκτελεστικό απόσπασμα.

**Δεν θα ξεχάσουμε τον 92χρονο, στο «νοσοκομείο» των φυλακών, που αναίτια, παράλογα, εκδικητικά, τον κρατούσαν έγκλειστο. Και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τη φράση που ακούσαμε από τους υπεύθυνους "και πού να πάει;". Και ο γέροντας πήγε στον άλλο κόσμο, μόνος του, χωρίς ένα χάδι, χωρίς μια καλή κουβέντα.

**Και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ, μα ποτέ, τους τέσσερις κρατούμενους που απανθρακώθηκαν στο κελί 80 του Κορυδαλλού και που οι υπεύθυνοι "πλήρωσαν" με τρία και μόνο ημερομίσθια. Ενα λιγότερο από τις τέσσερις ζωές.

**Δεν θα ξεχάσουμε την Αννα Πετρίδη, που ούρλιαζε στην απομόνωση των φυλακών Κορυδαλλού και που πέθανε γιατί δεν υπήρχε γιατρός, γιατί η ζωή φαίνεται ότι στη φυλακή δεν έχει καμία αξία.

**Και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον Δημοσθένη Βουβάκη, μόλις 25 χρονώ, τελευταίο στον τεράστιο κατάλογο των νεκρών. Ακόμη ένας νεκρός στον βωμό μιας παράλογης πολιτικής που οδηγεί τα θύματα της εμπορίας ναρκωτικών στη φυλακή αντί σε κέντρα απεξάρτησης.

Θα θυμόμαστε... Οι κρατούμενοι, γυναίκες, άντρες και παιδιά, διεκδικούν τα αυτονόητα. Και εμείς είμαστε μαζί τους».

Ο καταλληλότερος ψεύτης

Ουτε στα παιδια δε μπορουν να ειναι συνεπεις οι τρισάθλιοι:

*Είμαι 14 χρόνων, μαθήτρια της Γ' Γυμνασίου και "δυστυχώς" αριστούχος, όπως πολλά άλλα παιδιά. Στην Α' Γυμνασίου, δηλαδή το 2006-07, βγήκα με 20. Δεν σας κρύβω ότι το πάλεψα λίγο, γιατί ήθελα κι εγώ να πάρω τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, που ο πρωθυπουργός είχε τάξει ως δώρο στους μαθητές που αριστεύουν. Εχουν περάσει όμως δύο χρόνια από τότε και ακόμα τίποτα. "Δεν έχουμε ακόμα καμία ενημέρωση... δυστυχώς. Πάντως κάποτε θα δοθούν". Πάρτε μας σε μία εβδομάδα" λένε στη μαμά μου όταν παίρνει τηλέφωνο στο ΥΠΕΠΘ. Είμαι σίγουρη ότι όταν θα μου τον δώσουν θα έχω ξεχάσει γιατί μου τον δίνουν. Ομως να σας πω κάτι: δεν τον θέλω πια. Μου τον πήραν οι γονείς μου, για να μειώσουν την απογοήτευσή μου. Απλώς αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να βρίσκουν αμέσως χρήματα για να καλυφθούν τα χρέη και οι ανάγκες των τραπεζιτών και να μη βρίσκουν αυτά τα λίγα που χρειάζεται για να επιβραβεύσουν και εμάς τους μαθητές που κουραστήκαμε για κάτι. Τι επιβραβεύουν τελικά; Και δεν είναι φυσικά ο υπολογιστής, είναι απλώς αυτή η ηθική ικανοποίηση που θα νιώθαμε. Η αίσθηση ότι δεν θα απαξίωναν τον κόπο μας. Πολύ πιθανόν να μην τους ενδιαφέρουν οι δικές μας αγωνίες, οι απογοητεύσεις μας, η ψυχολογίας μας. Κι επειδή το πάθος μου είναι να σχεδιάζω, εγώ τους ευχαριστώ γιατί μου έδωσαν την ευκαιρία να εμπνευστώ και να φτιάξω ένα σκίτσο, το οποίο και σας στέλνω. Ισως τελικά να μην αξίζει με έναν υπολογιστή να εξαγοράσουν την επιείκειά μας».

Ελενα Παπαδημητρίου

μαθήτρια της Γ' τάξης 2ου Γυμνασίου Αιγίου